مهرداد آسمانی با آلبوم «غزال» پا در کوچهء موسیقیِ بیدار گذاشت و با آهنگسازی ترانهء «کیوکیو بنگبنگ» توانست مجوز ورود به جادهء بزرگان و مدعیانِ موسیقی پاپ را بهگیرد و در کنارِ گلبانو و مردِ ترانههای سبز، مجموعه شاهکارهای «آخرین خبر»، «مانیفست»، «عکسِ فوری» و «شبِ سپید» را گردآوری کند. جنسِ صدا، موسیقی و شخصیتِ هنری مهرداد آسمانی طوریست که یا از آن لذّت میبرید و یا کلاً از او متنفّرید! این تنفّر از مهرداد آسمانی در بینِ بخشی از مخاطبانِ موسیقی و در زمانِ همکاری گلبانو گوگوش با مهرداد به اوجِ خود رسید و چه بسیار به این همکاری درخشان بیاحترامی شد. بخشی از این تنّفر را هم میتوان در گفتارهای انتقادی و صریح مهرداد جستوجو کرد، گفتارهایی که هیچکس و هیچچیز را در امان نمیگذارد و مسلماً این صراحتِ گفتار به مذاقِ خیلیها خوش نمیآید.
مهرداد آسمانی بعد از سه سال با «طعمِ رؤیا»ی ایرج جنتیعطایی آمده است، رؤیایی که میتواند برای عدهای «طعمِ کابوس» داشته باشد!