پری نوشت

همیشه نزدیک‌های عید نوروز که می‌شد منتظر بودیم نوارهای وی‌اچ‌اس شوهای نوروزی هم برسد و ببینیم هایده، مهستی، ویگن، حمیرا، عارف، مارتیک، لیلا، شهره، فتانه، ستار، شهرام‌شب‌پره ، اندی و کوروس  و بعدترها بلک‌کتز با پیروز و دیوید، سندی، شهرام کاشانی، منصور، مهرداد آسمانی و … در سال‌نو برای ما تشنه‌گان موسیقی، شعر، ترانه و رنگ چه دارند، داریوش و ابی آن‌چنان اهل شوهای نوروزی نبودند و حضورشان کم‌رنگ بود، گوگوش هم که در ایران بود. من عمو نوروز و حاجی فیروز را از طریق همین شوهای نوروزی تولید لس‌آنجلس شناختم با تئاترهای بهمن مفید، مرتضی عقیلی و شهناز تهرانی، و رقصِ ایرانی را هم از جمیله و محمد خردادیان.

نوارهای وی‌اچ‌اس شوهای نوروزی به صورت قاچاق وارد ایران می‌شد و صدها هزار نسخه از آن‌ها کپی و پخش می‌شد، و با بدترین و پائین‌ترین کیفیت تصویر و صدا به دست‌ ما می‌رسید. عادت داشتیم به نوارهای کپی، دیدن تصاویر بد کیفیت و رنگ و رو رفته با صداهای ضعیف و به اصطلاح هوا دار. ولی ما همان شوها را یک سال تمام بارها تماشا می‌کردیم تا عید نوروز بعدی از راه برسد. حتی فامیل دستگاه‌های ویدئوی خود را که لای پارچه پیچانده بودند تا همسایه‌های آنتن! نبینند، به همراه نوار ویدئو خام می‌آوردند تا وصل کنیم به دستگاه ویدئوی خودمان و برایشان از این شوهای نوروزی کپی یا به اصطلاح آن روزها ضبط کنیم. یادم هست که یکی از این‌ آقاهایی که فیلم و شو می‌فروخت و به «علی فیلمی» معروف بود، می‌گفت: “برای این‌که بتوانیم این نوارهای ویدئو را وارد ایران کنیم، حلقه‌های نوار را از داخل کاست فیلم در می‌آوریم و داخل قاب ساعت دیواری یا داخل کیسه‌ی جارو برقی می‌گذاریم!”

آن روزها سی‌دی رواج نداشت، دی‌وی‌دی‌ نبود، اینترنت نبود، شبکه‌ی تورنت، یوتیوب و انواع و اقسام فرمت‌ها هم نبودند، فقط نوارهای بتامکس و وی‌اچ‌اس با فرمت‌های پال و سکام بود و اگر پول‌دار بودی و امکانات داشتی ‌می‌توانستی فیلم‌هایی با فرمت ان‌تی‌اس‌سی هم ببینی! تازه اگر پیدا می‌کردی!

بعضی وقت‌ها دلم برای محدودیت‌ها و امکانات آن‌روزها تنگ می‌شود.