کاش بودم، تا تو بودی
تا اشکهای تو را، اشکهای نابِ تو را، خودم میرُبودم
کاش بودم، تا مهربانیات با ضربههای دیگران تکه پاره نمیشد
تو اینجا نیستی؟
اگر آن هوا بود، اگر آن هوا بود
من الان اینجا نبودم
من داشتم نُت به نُت با حرفهای تو رام می شدم
کاش تو بودی، کاش من، «من» بودم تا تو بودی
تو که گناهی نداشتی، تو گل بودی
تو چه خوب بودی
من چرا بد بودم؟